Suze-Nanne Litjens, 21 mei 2010
Spanje , Cadiz 27°

Marokko, vulkanen en eindelijk zomer!

Hoi lieve mensen!
Hier dan toch weer een nieuwe update van mijn reisverslag. Het is inmiddels weer een flinke tijd geleden, dus het mag wel weer eens! Omdat er in die tijd zoveel verschillende dingen zijn gebeurt doe ik het maar even op deze manier:

Semana Santa

Met Pasen hebben ze in Spanje een 'heilige week', oftewel Semana Santa. In deze week worden er iedere dag verschillende processies gehouden. Vanuit elk kerkje van de stad wordt het belangrijkste beeld door 50 man gedragen naar de Kathedraal, waar het beeld gezegend zal worden. Hierna gaat het beeld weer terug naar de kerk. Binnen 1 zo'n processie lopen voorop allemaal kinderen en volwassenen in opvallende pakken. Mijn, en ieders, eerste reactie zal zijn: WAT! Ku Klux Klan?! Ja, daar lijken ze inderdaad op, maar het heeft er niets mee te maken. Vervolgs is er het beeld dat gedragen word door +/- 50 man. Daarachter lopen de weduwen, geheel in het zwart. Gevolgd door een fanfare. Deze bestaat vooral uit veel trommels die het loopritme van de 50 dragers aangeven, en hele schelle hoge trompetjes die van klank veranderen dmv een draaiknopje. Zo kwamen er wel 5 processies achter elkaar richting de Kathedraal. Het was ontzettend indrukwekkend. Omdat ik helemaal vooraan stond bij de Kathedraal kon ik alles perfect volgen en zien. Na deze dag zijn we naar Marokko vertrokken.

Marokko

Vlak na mijn laatste reisverslag ben ik samen met Ilona en Leo, onze Engelse buurjongen, naar Marokko gereisd. Via Tarifa zijn wij met de boot naar Tanger gevaren ( 40 min.). Daar hebben we nog even iets van de stad kunnen zien voordat we een 5,5 uur durende treinreis naar Fez begonnen. Deze treinreis was warm, oncomfortabel, maar ontzettend mooi. Er schoten zoveel prachtige landschappen aan je voorbij, van uitgestrekte groene glooiende velden tot robuuste bergen, rotsen en strand. De treinen waren ontzettend oud. Het waren nog oude Franse tijden ( uit de tijd van kolonisatie, moet je je voorstellen!). Er was geen airconditioning dus de treindeuren bleven gewoon wagenwijd openstaan voor wat frisse lucht. Levensgevaarlijk, maar ook noodzakelijk. In het laatste stukje voor Fez kwamen wij in een coupé met twee Amerikaanse jongens en een Marokkaanse man. Wij leerden de jongens iets beter kennen en de man voegde zich op een gegeven moment bij ons gesprek. Hij heette ons van harte welkom in Marokko en hoopte dat wij er een mooie tijd zouden hebben. Hij wees ons op een leuk en goedkoop hotelletje in Fez en schreef de naam ervan even op. Voor hij uitstapte wilde de man ( die mij zijn prinses noemde) mij nog even kopen voor 50 kamelen. Hij had mn hand al vast en wilde me meenemen toen Leo liep te grappen dat hij een deal had. Goed, dat is allemaal goedgekomen en gelukkig maakte die man ook een grapje ( hoop ik..).
In Fez pakten we een taxi naar het opgegeven hotel. Deze bleek vol, maar de man had nog wel een guesthouse in de buurt waar wij wel konden overnachten. Midden in de medina van Fez is het een eerste klas doolhof. De straatjes zijn er gemiddeld 1 meter breed en er zit totaal geen logica in. Aangekomen bij het guesthouse vroegen we ons ook af hoe we in vredesnaam ooit onze weg terug zouden kunnen vinden. Het guesthouse bleek het huis van Abdul. Hij en zijn vrouw woonden daar en verhuurden de ruimte voor 'gasten'. Voor 100 dirham per nacht ( ongeveer 10 euro) konden wij daar overnachten. Ilona en ik sliepen in een tweepersoonsbed en de drie jongens op 3 banken. Het was niet ideaal maar de gastvrijheid was overweldigend. Wij hebben daar twee nachten geslapen en intussen veel van de prachtige stad Fez kunnen zien. In de medina ( de markt) van 2 bij 3 km was het lastig om je weg te vinden. Verdwalen was niet erg want op die manier ontdekten we de prachtigste stukjes. Fez is de hoofdstad van het 'handwerk'. Alles in die stad wordt met de hand gemaakt. Hout, leer, tapijten, alles wat je daar ziet is met de hand gemaakt. Omdat er zoveel van is, is het ook niet heel duur. Zo kwam het dat ik met 1 kamelenleren tas, 1 geitenlerentas, 1 paar geitenleren schoentjes, 1 waterpijp, 1 marokkaanse jurk en 1 armband terug naar Cádiz vertrok aan het eind van de week..
Na twee dagen rennende ezels ontwijken in de smalle straatjes van de medina van Fez, pakten wij de trein naar Rabat. De twee Amerikanen gingen niet meer mee. Rabat is de hoofdstad van het land. Het viel mij ontzettend tegen na zo'n mooie en authentieke stad als Fez. Het was industrieel, strak en modern. Echter de gastvrijheid van de mensen bleef hetzelfde. Ongelofelijk hoe vriendelijk en gastvrij de Marokkanen zijn. Ik kon me ineens heel goed voorstellen hoe de Marokkanen die naar Nederland trekken een enorme cultuurschok te verwerken krijgen en naar elkaar toe trekken.
Na 1 nacht in Rabat zijn we teruggekeerd naar Tanger. Wederom een lange treinreis van 5 uur. Het was nóg warmer, nóg oncomfortabeler en voor mijn gevoel nóg langer dan de vorige lange reis. De trein was vol, en wij zaten dus met onze spullen in het gangpad. Op een gegeven moment kwam er een plekje vrij in een van de coupés. Ilona en ik konden zitten, Leo bleef in het gangpad. Wij kwamen in gesprek met een Marokkaanse man die een groot deel van zijn leven in Amerika heeft gewoond. Hij wilde echter zijn kinderen opvoeden in het land van herkomst en de 'goede' normen en waarden bijbrengen. Na een tijd heel interessant gesproken te hebben begonnen twee vrouwen ( volledig bedekt) boos tegen de man te spreken. Wij verstonden het natuurlijk niet ( Arabisch..) maar wij maakten er allebei uit op dat ze het een schande vonden dat hij zomaar met twee meiden in tshirts zat te praten zonder hoofddoek. Gedurende de gehele week heb ik vaak een sjaaltje om gehad en geen 'uitdagende' kleding gedragen, omdat ik mij niet op mijn gemak voelde bij de Marokkaanse mannen. Het was echter in die trein zó heet dat ik mijn sjaaltje had afgedaan en ik dus alleen een wit tshirtje aan had boven mijn veel te warme, maar bedekkende spijkerbroek. Omdat ik me natuurlijk ook een beetje aan de cultuur wil aanpassen van het land waar ik ben, voelde ik me al vrij snel niet meer op mijn gemak zonder mijn sjaaltje. Het gezin stapte uit en Leo kwam bij ons zitten.
Na weer een lange reis kwamen we aan in Tanger. Hier hebben we nog 1 nacht doorgebracht en hebben de volgende ochtend een vroege boot terug naar Spanje genomen. Het was een heel bijzonder avontuur. Wat een prachtig land is Marokko! Wat een gastvrijheid! Al hebben we langs de sporen ook heel veel armoede gezien. Gezinnen die in tenten langs het spoor wonen met 1 koe en 3 schapen. Ja, dat zie je toch niet meer in de westerse wereld waar ik in opgegroeid ben. En de mensen die zelf niks hebben, willen alles voor je doen. Willen je alles geven. Toen wij in Fez op de tweede avond laat thuis kwamen, stond Abdul ons al op te wachten. Hij was bezorgd om ons. Hij was bang dat wij in de nacht verdwaald zouden zijn geraakt in de medina. Dát is de cultuur van Marokko. Het feit dat wij daar niet eens bij stil gestaan hebben, laat wel even de verschillen zien.

Aswolk

Goed. Vrij snel na Marokko zou Harm langskomen. Echter, toen besloot de intussen beruchte vulkaan van IJsland uit te barsten. De avond voor Harm zou komen, werd ook zijn vlucht geannuleerd. Dat was even flink balen. Ik had geen zin om verdrietig te gaan lopen doen, dus we hebben gewoon een volgende vlucht geboekt, 3 weken later.

Gibraltar

Ik wilde niet bij de pakken neer gaan zitten en heb samen met Ilona, Henriette en Wura een tripje naar Gibraltar geplant.
Dit was ook weer heel bijzonder. Zo'n Engels eilandje ( dat toch eigenlijk geen eiland meer is) in het zuiden van Spanje. Na de douane moesten we eerst Engelse ponden pinnen. Wura, die oorspronkelijk uit Nigeria komt maar studeert in Engeland, kon haar geluk niet op toen ze al 'haar' winkels weer zag. Ze had van een huisgenootje een boodschappenlijst meegekregen voor typisch Engelse producten. Ikzelf ging uiteraard voor de Allsorts ( oftewel: Engels drop!).
Het was een supermooie plek. Vanaf de top van de apenrots kon je heel mooi Europa en Afrika dicht bij elkaar zien liggen.
We hebben daar een ritje de berg op genomen en onze gids bracht ons langs alle mooie plekjes. Natuurlijk hebben we ook ontzettend veel apen gezien die daar allemaal in het wild leven. Zelfs in de stad liepen enkele verdwaalde apen rond. Heel bizar! Natuurlijk hebben wij ze ook allemaal even voor de foto op ons hoofd gehad. Dit was echter nog best een uitdaging want die beesten zijn ontzettend snel!
Na een dagje aapjes kijken, engels drop kopen, fish and chips eten, dubbeldekkers en engelse telefooncellen bekijken, zijn we weer met de bus terug naar Cádiz gereden.

Familiebezoek

Vlak na Gibraltar kreeg ik een weekje bezoek van mijn oom en tante Fré en José en neefje Jisse. Ik heb ze in de eerste dagen vrij weinig gezien omdat ik zelf het Europees congres voor Muziektherapie had dat in Cádiz werd gegeven. Dit werd georganiseerd door onze beruchte ex-supervisor Patricia. Wij hebben haar voor het eerst sinds kerst weer gezien. We hebben haar ontlopen. Een paar dagen voor het congres kregen wij ineens email van haar. We moesten op een bepaalde dag op een bepaalde tijd op een bepaalde plek zijn, want dan kregen we instructies over het helpen bij het congres. Deze vrouw kon toen even een hele dikke vinger krijgen van ons. Ongelofelijk. Na ons een aantal keer ZO hard te laten zitten, gewoon van ons verwachten dat wij komen opdraven als mevrouw hulp nodig heeft. Wat een lef!
Gelukkig was Iris, een klasgenootje, uit Nederland overgekomen om ons te ondersteunen in de confrontatie met 'de heks'. Onze docente is ook vanuit Nederland gekomen en heeft ook onze stage-instelling gezien. Tijdens het congres is ze een gesprek aangegaan met Patricia en gelukkig kon ze helemaal onze gevoelens voor haar beamen. Ze zei dat er niet met die vrouw te communiceren was. En dat is dan een therapeut!
Goed, dat hoofdstuk is nu afgesloten, haha!
Het congres was over het algemeen heel intensief maar ontzettend leerzaam. Ineens liep ik tussen allemaal levende literatuurbronnen! De Europese en Wereldtop stonden gewoon naast mij koffie te drinken!
Na het congres had ik iets meer tijd voor mijn familiebezoek. We zijn met zn viertjes gezellig Cádiz in gegaan en hebben ook een dagje Acros gedaan. Dit is een van de witte stadjes die Andalucía rijk is. Heel mooi en erg gezellig!

Aswolk

Tegen het eind van het congres kregen we weer te horen dat onze goede vriend 'de aswolk' weer terug was. Veel leden van het congres konden niet terug vliegen naar eigen land. Ook Iris niet, die uiteindelijk met de bus (!!!) en trein terug is gegaan. Voor mijn oom en tante was het ook erg spannend. Uiteindelijk konden zij gelukkig tóch naar huis. Een dag na het vertrek van mijn oom en tante en neefje zou Harm komen, dus dat was opnieuw een spannend moment. Zou hij nu weer niet komen?!

Harm

Hij kon gelukkig tóch komen. Gelukkig! Twee dagen eerder kon het vriendje van Ilona niet komen, dus ik zag het allemaal maar somber in.
Vorige week donderdag ging ik hem ophalen van Sevilla. Ik had hem bijna 3 maanden niet gezien. Het was een hele fijne week. We hebben veel kunnen praten over de nieuwe ontwikkelingen van zijn stage, die we tot dan toe alleen via skype en msn hebben kunnen bespreken. We hebben veel geknuffeld, hand in hand door de stad gelopen, ijsjes gegeten en gezwommen. Dit laatste had ik beter niet kunnen doen. Het water was op zich best lekker, maar het windje dat er stond werd mijn weerstand even fataal. De laatste dagen ( nu nog..) van Harm zijn bezoek heb ik met antibioticum in bed gelegen. Helaas. Maar ik had in ieder geval iemand bij me die voor me kon zorgen. We hebben veel films gekeken. Ik hoefde ook niet perse iets te ondernemen, zolang we maar samen waren. Het was ontzettend fijn.

Gister is Harm weer vertrokken naar Nederland. Het is nu nog maar 4 weekjes, en dan kom ik alweer thuis. Het echte aftellen begint nu echt. Inmiddels weet Harm ook meer over zijn stage. Hij zal 14 Augustus aan boord gaan van de 'Rotterdam' van de Holland America Lines (HAL) in Seattle. Vanuit hier zal hij een reis naar Alaska maken, en vervolgens de mooiste stranden van de wereld af in de Stille Oceaan. Haiti, Hawaii, Bora Bora, noem het allemaal maar op! Voor een betere kijk op zijn stage zou je even een kijkje moeten nemen op zijn site: harmathighseas.waarbenjij.nu . Ja, ook hij begint nu een échte reiziger te worden, en dan kan je natuurlijk niet achterblijven wat betreft een website!
Het plan is dat hij begin Februari weer terug komt.
Ik kijk er best wel tegenop, maar ik weet ook dat ik eerst nog 2 maanden zomervakantie heb samen met hem. Daarna zullen 6 maanden zonder hem aanbreken, maar dat overleven we ook wel weer!

Ik heb inmiddels al een kamer gevonden in Nijmegen. Het zojuist genoemde klasgenootje Iris, gaat weg uit haar kamer, dus die kan ik mooi overnemen. Het is een klein kamertje, van maar 9 m2 ( met hoogslaper) aan de van Oldenbarneveld straat. Een straat tussen de Graafseweg en het station. Toplocatie! Zeker omdat ik inmiddels ben aangenomen voor mijn minor ( YES!!!) in Utrecht over verlies en rouwverwerking. Dit is slechts twee dagen in de week school, dus dat kan ik vanuit daar heel makkelijk heen en weer reizen.
Nu ben ik alleen nog opzoek naar een leuk baantje. Ik zit te denken aan iets in de zorg, dus als iemand suggesties of andere ideeën heeft: Let me know!

Nou, lieve mensen, mijn volgende verhaal zal tevens mijn laatste zijn van deze reis. De koffers staan al uitgestald en het inpakken begint al langzaam te beginnen. Harm heeft al een volle koffer terug mee naar huis genomen, dus het begint hier al iets leger te worden.
Ik heb heel erg veel zin om weer lekker terug naar huis te komen, maar het afscheid van Cádiz en mijn stageplek zal ook best moeilijk zijn.

Tot snel!
Beso, Suus

Wil je Suze-Nanne in Spanje bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl